Waar het woord 'China' voor het eerst werd geschreven

China noemt zichzelf 中国 — Zhōngguó, "het centrale rijk". Die twee karakters werden voor het eerst opgeschreven in de vallei waar Luoyang ligt, en het voorwerp waarop ze werden geschreven, bestaat nog steeds.

Het is een bronzen vat dat bekendstaat als de He zun (何尊, Hé zūn), gegoten tijdens de Westerse Zhou. Zijn inscriptie telt 122 karakters, en het is het oudste nog bestaande voorwerp waarop de karakters 中国 voorkomen.

Twee karakters, drieduizend jaar oud

Brons was waar het vroege Chinese schrift werd bewaard. Op de rituele vaten van de Shang- en Zhou-dynastieën maakten inscripties deel uit van het metaal zelf — gegoten of gesneden in een binnenwand of de bodem van het vat, niet er later op geschreven. Ze vermeldden offers, veldtochten, koninklijke benoemingen en geschenken.

De Shang bracht al inscripties op brons aan. De Westerse Zhou is de periode waarin die inscripties lang werden, en de He zun hoort bij dat moment. Ruim drieduizend jaar nadat hij werd gegoten, dragen zijn 122 karakters de oudste nog bewaarde schrijfwijze van de naam die China nog steeds voor zichzelf gebruikt.

Bronsinscripties tellen omdat ze werden gegoten op het moment zelf en niet later werden gekopieerd. Ze kunnen naast de overgeleverde geschiedenis worden gelezen, en ze corrigeren die soms.

Het vat zelf is van een type dat een zun (尊) heet: een wijnvat met een wijde mond, een hoge hals en een ringvoet — een vorm die zijn hoogtepunt bereikte onder de Shang en Zhou.

"Zhai Zi Zhongguo"

De twee karakters staan binnen een zinsdeel van vier karakters: 宅茲中國, zhái zī Zhōngguó. Karakter voor karakter gelezen zegt het: 宅 (zhái) verblijven, 茲 (zī) hier, 中國 (Zhōngguó) het centrale rijk — "hier verblijven, in het centrale rijk".

De plaats die het noemt, is het Luoyang-bekken: dezelfde grond waarop de Westerse Zhou in 1046 v.Chr. zijn koningsstad bouwde.

De betekenis van 中国 was toen smaller dan nu. Het noemde geen land met grenzen. Het noemde een positie — het middelpunt van de bekende wereld, het punt vanwaar de vier richtingen werden gemeten.

Wat bewaard blijft, is een enkel zinsdeel op een enkel vat. Wat het laat zien, is dat de mensen die hier hun hoofdstad bouwden, drieduizend jaar geleden deze plaats al het middelpunt noemden.

Een kaart uit de rivier, een boek uit de Luo

Twee rivieren stromen door Luoyang: de Gele Rivier en de Luo. De Chinese traditie schrijft ze allebei iets toe dat ouder is dan het schrift.

De klassieke uitspraak komt uit het Boek der Veranderingen (Yijing / 易經), in zijn Xici-commentaar:

河出图，洛出书，圣人则之。

De Rivier gaf de kaart; de Luo gaf het boek; de wijzen namen ze als hun voorbeeld.

De traditie rond die twee rivieren — de Hetu Luoshu (河图洛书), de kaart uit de Rivier en het boek uit de Luo — is geen volksverhaal dat uit de overlevering is verdwenen. Ze staat op China's nationale inventaris van immaterieel cultureel erfgoed als item Ⅰ-135, toegevoegd in de vierde ronde in 2014, met Luoyang als aanmeldende regio.

Wat de traditie inhoudt, is dat een drakenpaard opsteeg uit de Gele Rivier met de kaart op zijn rug, en dat het boek uit de Luo kwam.

Waar u nog steeds kunt staan

Beide rivieren worden nog steeds gemarkeerd door plaatsen die bezocht kunnen worden.

Ten noorden van de stad, aan de Gele Rivier, staat de Longma Futu-tempel (龙马负图寺) — de tempel van het drakenpaard dat de kaart draagt. Hij dateert uit 348 n.Chr.

Stroomopwaarts langs de Luo naar het westen markeert een stenen stele de Luo chu shu chu (洛出书处) — de plaats waar de Luo het boek gaf. De stele werd opgericht in 1724, het tweede jaar van de Yongzheng-regering van de Qing-dynastie.

De He zun is het geschreven bewijs. Deze twee plaatsen zijn het landschap dat daarbij hoort: een kaart uit de Gele Rivier en een boek uit de Luo, beide nog steeds gemarkeerd, in dezelfde vallei waar de naam voor het eerst werd opgeschreven.

De naam die bleef

中国 begon als de naam van een streek — het centrale rijk rond Luoyang. Het is nu de naam van een land.

De ateliers van Luoyang zijn dynastie na dynastie blijven werken. Bronsgieten gebeurt er vandaag de dag nog steeds, naast keramiek, steenhouwwerk en de rest van de ambachten die op deze site worden gedocumenteerd.

Dat is de laag onder elk voorwerp dat hier wordt gemaakt. Drieduizend jaar geleden goot iemand in deze vallei de naam van China in een bronzen vat. De stad giet nog steeds brons.

Op de over-ons-pagina van Luoyang Heritage staat hoe wij met de ateliers van Luoyang werken. Het bronzen werk zelf staat op onze pagina replica-brons.